تاریخچه لرزه نگاری در مؤسسه ژئوفیزیک تاریخچه لرزه نگاری در مؤسسه ژئوفیزیک

مؤسسه ژئوفیزیک دانشگاه تهران، کار ثبت و تعیین محل زمین‌لرزه‌ها را از سال 1337(1958 میلادی)، با احداث اولین ایستگاه لرزه‌نگاری در تهران آغاز کرد. در دهه 1960 میلادی ایستگاههای لرزه‌نگاری کشور به 5 ایستگاه آنالوگ نصب شده در شهرهای تهران، تبریز، مشهد، شیراز و کرمانشاه افزایش یافت. از این تعداد 3 ایستگاه تبریز، مشهد و شیراز زیرمجموعه شبکه لرزه‌نگاری استاندارد جهانی (WWSSN) بودند. در سال 1354 (1975 میلادی) یک آرایه 7 ایستگاهی موسوم به آرایه بلند دوره ایران (ILPA) برای اهداف خاص و نیز فراهم آوردن اطلاعات لرزه‌ای مناسب جهت تحقیقات زلزله‌شناسی در جنوب غربی تهران نصب گردید. در سالهای ابتدایی دهه 1360 هجری شمسی در چند نقطه دیگر کشور از جمله بروجن، مینودشت، سد مهاباد، قمصر کاشان و قلعه‌قاضی هرمزگان، توسط مؤسسه ژئوفیزیک ایستگاه‌های لرزه‌نگاری آنالوگ نصب و راه‌اندازی گردید. تا سال 1374، ثبت و گزارش زمین‌لرزه‌های رخداده در کشور توسط این ایستگاه‌های آنالوگ صورت می‌‌‌گرفت. با تأمین تجهیزات لرزه‌نگاری جدید از نوع رقمی و تله‌متری، نصب دستگاه‌های لرزه‌نگاری جدید در سال 1374 در شبکه‌های لرزه‌نگاری تهران و تبریز آغاز و در سالهای بعد با نصب تجهیزات در شبکه‌های لرزه‌نگاری سمنان‌،  قوچان، یزد‌، ساری‌، اصفهان، شیراز‌، مشهد، کرمانشاه، بیرجند، خرم آباد، میناب، کرمان، شهرکرد، همدان، طبس، قزوین، بروجرد و ایستگاه های جهرم، جاسک، زاهدان، لامرد شبکه‌های لرزه‌نگاری توسعه یافتند.